Chociaż serwisy streamingowe ciągle zyskują na popularności, to wielu z nas posiada również prywatną kolekcję muzyki oraz innych materiałów audio. Nie inaczej jest w moim przypadku. Owszem, często słucham muzyki w Apple Music, ale mam również dużo materiałów, których tam po prostu nie ma. Kompozycje Chiptune stworzone w tzw. Trackerach, muzyka z gier zgrana do nietypowych formatów, czy różne słuchowiska i audycje. Skoro o audycjach mowa, to zdarza mi się również często słuchać radia. Do słuchania tego wszystkiego w systemie Windows używam Foobara2000. Jest to jeden z tych programów, który na początku wymaga od nas trochę nauki i konfiguracji, zwłaszcza skrótów klawiszowych. Jeśli poświecimy na to czas, dostaniemy bardzo prosty, ale jednocześnie rozbudowany i dostępny odtwarzacz. Natomiast na Macu nie znajdowałem idealnego odpowiednika. Musiałem przełączać się pomiędzy kilkoma odtwarzaczami w zależności od tego, czego chciałem posłuchać. Na szczęście to się zmieniło. Jakiś czas temu Foobar2000 doczekał się wersji na Maca, która niedawno otrzymała kilka dużych aktualizacji. I właśnie o tym programie chcę Wam dzisiaj opowiedzieć. Dlaczego warto go pobrać? Jak skonfigurować go najlepiej do używania z klawiaturą i VoiceOverem? Zapraszam do lektury.
Instalacja i główne okno programu Foobar 2000
Program można pobrać ze strony foobar2000.org/mac. W momencie pisania znajdziecie tam dwie wersje — stabilną 2.25.7 oraz poglądową 2.26. Zdecydowanie polecam pobranie wersji poglądowej, ponieważ zawiera istotne dla nas nowości jak skróty klawiszowe, których nie ma w wersji 2.24. Sama instalacja sprowadza się do otwarcia pliku dmg i skopiowania programu do folderu aplikacje.
Wygląd głównego okna, jak wiele rzeczy w Foobarze, jest w pełni konfigurowalny. Ten Domyślny, jest bardzo minimalistyczny. Na górze okna znajdziemy pasek narzędzi zawierający listy wyboru karty dźwiękowej oraz trybu odtwarzania (powtarzanie, odtwarzanie losowe itd.). Pasek może się nie pokazać, jeśli okno jest zminimalizowane. Poniżej znajdziemy dwie tabele. Pierwsza zawiera wszystkie otwarte playlisty, pomiędzy którymi możemy się przełączać (można o nich myśleć jak o zakładkach znanych z Windows). W drugiej tabeli znajduje się zawartość otwartej playlisty. Jeśli otworzymy jakiś plik czy adres URL, również wyświetli się tutaj.
Pod tabelami znajdziemy kontrolki do sterowania odtwarzaczem. Są to niezaetykietowane przyciski poprzedni/play/następny, suwaki pozycji i głośności oraz informacje o czasie, który upłynął i o całkowitym czasie odtwarzanego utworu, a także o jakości pliku. Odtwarzaczem można łatwiej sterować przyciskami multimedialnymi na klawiaturze lub skonfigurowanymi przez nas skrótami klawiszowymi.
Pasek menu
Zatrzymajmy się teraz przy rozbudowanym menu Foobara. Znajdziemy w nim wszystkie polecenia do dodawania plików, zarządzania playlistami, dostępu do biblioteki oraz zmiany ustawień. Znajomość Menu przyda się również podczas konfiguracji skrótów klawiszowych, bo konfigurujemy je właśnie na podstawie poleceń zawartych w menu.
Do każdego menu można wejść na dwa sposoby — naciskając Enter lub Shift+Enter. Drugi sposób wyświetli nam dodatkowe polecenia, które są ukryte, ale mogą się czasem przydać. Jeśli jakieś Menu ma przydatne ukryte opcje, to zwrócę na nie uwagę.
Foobar2000
Standardowo znajdziemy tutaj skrót do ustawień, sprawdzenia aktualizacji oraz informacji o programie.
File (Plik)
Znajdziemy tutaj polecenia do otwierania lub dodawania plików oraz tworzenia playlist:
- Open (otwórz) — pozwala załadować plik lub playlistę. To polecenie całkowicie nadpisuje zawartość otwartej listy
- Add Files, Add Folder, Add Location — Dodaj plik, folder, lub dowolny adres URL do listy.
- Load Playlist — otwiera playlistę z pliku. Po otwarciu playlista wyświetli się na pasku bocznym i możemy nią zarządzać jak każdą inną.
- Save Playlist — Zapisuje playlistę do pliku (wspierane są wszystkie popularne formaty jak m3u i pls). Warto zwrócić uwagę, że foobar utrzymuje stan wszystkich naszych playlist po każdej zmianie i go przywraca po uruchomieniu, więc nie musimy używać tego polecenia przed zamknięciem programu.
Menu plik posiada również kilka ukrytych pozycji, pozwalających na m.in. Reset wszystkich ustawień czy otwarcie katalogu z danymi programu.
Edit (Edycja)
Tutaj znajdziemy standardowe polecenia typu wytnij, kopiuj, wklej, zaznacz wszystko itd. Możemy je również wywołać standardowymi skrótami. Polecenia działają zarówno w polach edycji, jak i na playliście, pozwalając nam bardzo łatwo ją zarządzać. W systemie Windows menu Edycji jest dużo bardziej rozbudowane, dając nam dostęp do np. Różnych opcji sortowania, usuwania duplikatów czy niedziałających plików z listy. Na ten moment na Macu te polecenia są niedostępne, ale nie zdziwię się, jeśli niebawem się pojawią.
View (Widok)
W tym menu możemy dostosować wygląd głównego okna oraz wywołać różne dodatkowe funkcje, takie jak radio.
Pierwsze dwie pozycje nie wymagają szczególnego tłumaczenia. Z menu DSP możemy wyświetlić okna konfiguracyjne niektórych efektów, jeśli je włączyliśmy, np. Korektora. O efektach powiem więcej później. Natomiast menu Visualisation pozwala otworzyć różne graficzne wizualizacje odtwarzanego pliku — oscyloskopy, mierniki itp. Dalej robi się znacznie ciekawiej.
Layout (układ)
Jak wspomniałem na początku, wygląd głównego okna jest w pełni konfigurowalny. Jego zawartość możemy skonfigurować z tego menu. Do dyspozycji mamy kilka wbudowanych układów, które oprócz albo zamiast playlist mogą wyświetlać nam różne widoki biblioteki, czy okładkę odtwarzanego albumu. Jednak to tylko namiastka dostępnych możliwości, bo w menu znajdziemy również polecenie Edit Layout pozwalające nam zbudować własny układ.
Tworzenie układu odbywa się przez wprowadzanie komend tekstowych. W oknie znajdziemy pole edycji, w którym możemy wkleić odpowiednie słowa kluczowe. Nad polem znajduje się pasek narzędzi z przyciskami do wyświetlenia podglądu (Preview), zastosowania (Apply), zapisania/wczytania układu do pliku (Save/Load), przywrócenia poprzednich ustawień (Revert), oraz wyświetlenia pełnej listy poleceń (Help). Z pomocą warto się zapoznać, bo dostępnych kontrolek i sposobów na ich rozmieszczenie jest sporo. Oprócz biblioteki czy playlist, w głównym oknie możemy wyświetlić m. In. Szczegółowe właściwości odtwarzanego pliku, wyszukiwarkę czy ulubione stacje radiowe. Widoki mogą być dodane luzem lub rozmieszczone w zakładkach. Wszystko w bardzo dostępny dla nas sposób.
Console (Konsola)
Konsola wyświetla różne informacje przydatne podczas diagnozowania błędów. Pojawią się tutaj różne komunikaty podczas otwierania plików, łączenia się ze stacjami radiowymi lub dodawania plików do biblioteki. Jeśli coś się nie odtwarza, konsola może nam pomóc ustalić dlaczego.
Playlist Search (Szukaj w Playliście)
Wyszukiwarka szukająca w obrębie playlisty. Możemy wpisać część nazwy artysty, albumu lub utworu, a zostanie on znaleziony. Bardziej zaawansowanym użytkownikom wyszukiwarka potrafi również znajdować po tagach i atrybutach, których działanie zostało szczegółowo opisane na tej stronie. Podobne tagi są używane w wielu innych miejscach, np. Do tworzenia autoplaylist, organizowania biblioteki czy zmieniania nazw plików, więc warto się z nią zapoznać.
Internet Radio (Radio Internetowe)
Otwiera bardzo wygodny interfejs do słuchania radia oparty o katalog radio browser. Foobar nie ma problemu z odtwarzaniem wszystkich stacji radiowych — zarówno tych działających na serverach typu Shoutcast czy Icecast, jak i bardziej współczesnych opartych na protokole HLS (np. Używanym przez BBC).
Okno składa się z dwóch kart — Bookmarks (Zakładki) oraz wyszukiwarki (Search). Zakładki możemy dodawać ręcznie, wywołując menu kontekstowe na dowolnej stacji w wyszukiwarce, lub wpisując adres ręcznie w pole edycji. Foobar może również dodawać wszystkie odtwarzane stacje do zakładek automatycznie, jeśli pole “Add all played radio streams to the list” jest zaznaczone.
Wyszukiwarka pozwala nam przeglądać katalog radio browser na kilka sposobów. Stacji możemy szukać według nazwy (Name), kraju nadawania (Country), języka (Language), lub tagów definiowanych przez użytkowników.
Menadżer Playlist (Playlist Manager)
Pozwala zarządzać wszystkimi otwartymi playlistami oraz tworzyć nowe. Oprócz zwykłych playlist, z poziomu menadżera możemy również tworzyć tzw. Autoplaylisty, które będą automatycznie tworzone na podstawie wpisanego przez nas polecenia. Składnia tych poleceń jest identyczna z wcześniej opisaną wyszukiwarką.
Ukryte polecenia
Jeśli otworzymy menu Widok, trzymając Shift, to znajdziemy w nim dodatkowe polecenia do przełączenia się na konkretną listę, oraz ustawienia kursora na odtwarzanym pliku w playliście. Polecenia te mogą się przydać do tworzenia skrótów klawiszowych.
Playback (Odtwarzanie)
W tym menu możemy sterować odtwarzaniem. Poleceń Play, Pause, Stop, Next i Previous nie muszę chyba opisywać. “Random” spowoduje odtworzenie losowego pliku z playlisty. Podmenu “Order” oferuje nam kilka trybów powtarzania oraz odtwarzania losowego:
- Default — domyślna kolejność playlisty bez powtarzania
- Repeat playlist/track — powtarza całą playlistę lub jeden utwór
- Random — odtwarza losowe pliki, nie biorąc pod uwagę tych, które już były grane
- Shuffle tracks/albums/folders — odtwarzanie w pomieszanej kolejności. Opcja tracks miesza wszystkie utwory, natomiast albums i folders spowodują, że zostanie pomieszana kolejność albumów lub folderów, ale same utwory w danym albumie zostaną odtworzone w prawidłowej kolejności.
Następna pozycja — Stop After Current zatrzymuje odtwarzanie, kiedy skończy się grany utwór. Kolejne dwa elementy — Playback Follows Cursor oraz Cursor Follows Playback kontrolują, jak zachowuje się fokus w tabeli playlisty oraz pozycja samego odtwarzacza. Działanie tych opcji pokaże na dwóch przykładach:
- Jeśli zaznaczymy “Cursor follows playback” i rozpocznie się odtwarzanie następnego pliku, to fokus na playliście automatycznie zostanie przeniesiony do tego utworu
- Na liście mamy 4 utwory, odtwarzany jest utwór 1, zaznaczyliśmy “Playback follows Cursor” a fokus ustawiliśmy na trzecim utworze, to kiedy zakończy się odtwarzanie utworu 1, Foobar odtworzy utwór 3, bo na nim znajduje się fokus.
Menu Playback posiada również bardzo dużo ukrytych poleceń przydatnych do tworzenia skrótów. Są to m.in.: zmiana głośności (zarówno w dół, jak i górę, a także ustawienie jej na konkretne poziomy), przewijanie do tyłu i przodu o różne wartości od 5 sek. do 10 min oraz zmianę urządzenia, na którym Foobar odtwarza dźwięk.
Library (Biblioteka)
Moim zdaniem Foobar zawiera najlepszy i najprostszy system przeglądania biblioteki. Możemy ją przeglądać na kilka sposobów, które możemy wywołać z tego menu lub dodać do głównego okna, o czym pisałem wcześniej.
Album List
Ten widok pozwala nam przeglądać bibliotekę w widoku drzewa. O tym, jak to drzewo jest ułożone, decydujemy sami, używając przycisku w oknie. Domyślnie biblioteka będzie sortowana według albumu, ale możemy również sortować według artysty, gatunku, roku lub moją ulubioną opcją — po folderach. Jeśli to za mało, w ustawieniach możemy tworzyć własne widoki, używając tagów (i np. Stworzyć sobie widoki na podstawie tempa, kompozytora i wielu innych atrybutów). Okno jest również wyposażone w wyszukiwarkę.
Kiedy wybierzemy na liście interesującą nas pozycje, możemy ją dodać do playlist i jednocześnie odtworzyć z menu kontekstowego. W przeciwieństwie do Windowsa, w obecnej wersji na Macu nie działa naciśnięcie na niej enter.
Refacets
Ten widok też w pewnym sensie przypomina drzewo, jednak działające na podstawie kilku zawsze widocznych list, na których dokonujemy wyboru. Działa to podobnie do widoku kolumnowego w Finderze. Najpierw wybieramy gatunek, następnie artystę a na końcu album. Jeśli na jednej z list wybierzemy opcje All (wszystkie), to kolejne listy nie będą filtrowane według tego kryterium. Skoro o filtrach mowa, to lista może być filtrowana na różne sposoby, np. Pokazując tylko pliki bezstratne, często lub rzadko odtwarzane i wiele więcej. Możemy tworzyć więcej filtrów, które, bez zaskoczenia, są oparte na tagach. Oprócz tego widok refacets może być przeszukiwany oraz wyświetlać się na podstawie całej biblioteki lub bieżącej playlisty.
Search (Szukaj)
Pozwala na przeszukiwanie całej biblioteki, oczywiście ze wsparciem dla tagów.
Statistics (Statystyki)
jeśli korzystamy z biblioteki, to Foobar może pamiętać ile razy odtworzyliśmy dany plik. Z tego menu możemy zarządzać tymi danymi — włączyć/wyłączyć monitorowanie oraz wyświetlić listę najczęściej odtwarzanych lub ostatnio dodanych utworów.
Menu kontekstowe
Menu Window I Help zawierają tylko standardowe polecenia, więc je pominę. Natomiast zatrzymam się na moment przy menu kontekstowych dostępnych na playlistach i utworach, bo zawierają one kilka ciekawych opcji, i podobnie jak dla poleceń na pasku menu można przypisać do nich skróty klawiszowe. Oprócz poleceń, których możemy się spodziewać typu Play, add to playback queue (dodaj do kolejki), czy Remove, na utworach mamy do dyspozycji kilka ciekawych opcji:
- File Operations (działania na plikach) — pozwala na przeniesienie/skopiowanie/zmianę nazwy plików według podanych przez nas reguł. Tutaj znów kłaniają się tagi, które pozwalają na rozbudowane organizowanie plików.
- Utilities (narzędzia) — weryfikowanie plików na różne sposoby oraz opcja zapisania zaznaczonych plików jako playlistReplay Gain — narzędzia do czytania lub dodania do plików informacji o ich głośności, co pozwoli Foobarowi czy innym aplikacją na wyrównanie poziomu głośności podczas odtwarzania albumów, czy playlist.
- Playback Statistics (statystyki) — zarządzanie statystykami ile razy odtworzyliśmy dany utwór, możemy również z tego menu go ocenić.
- Properties (właściwości) — pozwala zarówno na zobaczenie oraz edycje wszystkich tagów w prostym, jak i dostępnym oknie dialogowym.
Foobar na Windowsie posiada w tym menu jeszcze więcej możliwości (np. Rozbudowane narzędzia do konwersji i tagowania plików automatycznie używając internetowych baz danych), jednak w momencie pisania wersja na Maca nie dostała jeszcze tych funkcji.
Ustawienia
Okno ustawień jest podzielone na wiele kategorii ułożonych w widoku drzewa. Do ustawień Foobara warto wejść zaraz po instalacji programu. Chociaż większość domyślnych ustawień jest bardzo sensowna, to jest kilka rzeczy, które musimy skonfigurować ręcznie. Wyjątkowo omawianie wszystkich kategorii ustawień zacznę od trzeciej sekcji, czyli… 
\Keyboard Shortcuts (skróty klawiszowe)
Foobar na Maca nie posiada żadnych domyślnie skonfigurowanych skrótów klawiszowych, z wyjątkiem obsługi przycisków multimedialnych. Dlatego zaczniemy tutaj, bo warto skonfigurować sobie skróty do najczęściej używanych poleceń (np. Otwieranie plików, play/pauza, przewijanie czy regulowanie głośności). Jak to zrobić?
- Naciskamy przycisk “add”. Otworzy się okno dialogowe, w którym wybieramy polecenie i kombinacje klawiszy, jakiej chcemy użyć.
- Z tabeli wybieramy element menu, do którego chcemy przypisać skrót. Ponieważ lista jest bardzo długa, możemy pomóc sobie polem wyszukiwania. Możemy np. Wpisać “Volume”, jeśli szukamy poleceń do zmiany głośności.
- Następnie naciskamy przycisk “not set”, a kiedy wyskoczy okno, naciskamy klawisze, których chcemy użyć. Nasz skrót musi zawierać jeden z modyfikatorów (tj. Command, Option lub Ctrl). Używając kursora VoiceOver, możemy zweryfikować, czy nasz skrót został przyjęty. Jeśli tak, naciskamy OK.
- Ponownie naciskamy OK, aby dodać nasz skrót. Wrócimy do głównego okna ustawień, a nasz skrót pojawi się w tabeli.
- Aby przypisać kolejne skróty, powtarzamy procedurę.
Obecnie skróty klawiszowe na Macu nie są tak konfigurowalne, jak na Windowsie. Oprócz braku możliwości dodania skrótów niewymagających modyfikatorów nie możemy dodać globalnych skrótów działających w dowolny miejscu na komputerze. Niemniej jednak jesteśmy w stanie przypisać skróty do wszystkich poleceń, których możemy potrzebować.
Components (komponenty)
Tutaj możemy zarządzać wtyczkami. Wtyczki mogą rozszerzać funkcjonalność Foobara o nowe możliwości, głównie dodając wsparcie dla różnych plików audio lub efektów, które możemy nałożyć na odtwarzany materiał. Wszystkie wtyczki dostępne na Maca znajdziemy na tej samej stronie co sam program. W porównaniu do Windowsa lista jest znacznie uboższa i obejmuje wtyczki do odtwarzania tzw. Modułów znanych z komputerów Amiga (openMPT Decoder), muzyki ze starych komputerów i konsol (Game Music Emu), oraz wtyczki ABX comparator pozwalającej nam robić słuchowe testy, czy słyszymy różnice między dwoma wersjami tego samego utworu. Jednocześnie niektóre wtyczki, które na Windowsie musimy pobrać osobno, takie jak podstawowy zestaw efektów audio, są wbudowane w program na Macu.
Display (Wygląd)
Główna gałąź tej kategorii pozwala skonfigurować, jak program ma wyszukiwać i wyświetlać okładki albumów. Jeśli ją rozwiniemy, to dojdziemy do podkategorii “playlist view”. Możemy tutaj dodać dodatkowe kolumny, które mają być wyświetlane na liście utworów.
Media Library (biblioteka)
Tutaj możemy skonfigurować jakie katalogi mają znaleść się w bibliotece. Domyślnie będzie to systemowy katalog Music. Przyciskiem “Add” możemy dodać kolejne, a pod przyciskiem “Action” znajdziemy opcje dodania ścieżki sieciowej. Za jego pomocą do biblioteki możemy również dodać katalogi znajdujące się na innych komputerach w sieci lokalnej poprzez SMB lub na zupełnie zdalnych serwerach FTP, lub WebDav. Oprócz tego możemy skonfigurować program tak, aby uwzględniał tylko wybrane formaty (pole restrict to), lub je pomijał (pole Exclude).
Oprócz tego kategoria biblioteki zawiera dwie podkategorie pozwalające na skonfigurowanie jej dwóch widoków, czyli wcześniej opisanych Album List oraz Refacets. W tym miejscu możemy dodać własne opcje sortowania do tych widoków oraz ustalić co się stanie, jeśli klikniemy dwukrotnie jedną z pozycji.
Networking (sieć)
W głównej kategorii możemy skonfigurować server Proxy, jeśli chcemy z takiego korzystać w Foobarrze. Natomiast podkategoria saved passwords pozwala na zarządzanie zapisanymi hasłami do serwerów wymagających logowania.
UPNP
W tym miejscu możemy skonfigurować wsparcie dla UPNP w Foobarze. Dzięki UPNP możemy pozwolić zewnętrznym aplikacją na odtwarzanie materiałów czy dostęp do biblioteki przez Foobara (kategoria remote control) lub odtwarzać materiały na głośniku czy innym urządzeniu wspierającym UPNP (np. Głośniki Sonos czy różne telewizory; kategoria stream to devices). Domyślnie funkcje zdalnego dostępu są wyłączone, a wszystkie urządzenia wspierające odtwarzanie przez UPNP automatycznie wyświetlą się na liście dostępnych kart dźwiękowych, pozwalając nam bardzo łatwo z nich korzystać.
Playback (odtwarzanie)
To najbardziej rozległa kategoria posiadająca mnóstwo podkategorii i ustawień. W głównej kategorii znajdziemy ustawienia do m. In. Takich opcji:
- Czy poziom głośności plików ma być wyrównywany, jeśli mają informacje replay gain
- Czy stan odtwarzania (pozycja, play/pauza itd.) ma być zapamiętywany, kiedy zamkniemy Foobara
- Czy program ma zapobiegać wyłączaniu wyświetlacza podczas odtwarzania (przydatne np. Jeśli słuchamy przez głośniki monitora)
Następna kategoria — Decoding, zawiera zaawansowane ustawienia odtwarzania niektórych formatów plików. Wtyczki mogą dodawać tu swoje podkategorie. Pod nią znajdziemy podkategorię statistics, w której możemy podejrzeć globalne statystyki odtwarzania oraz włączyć liczenie statystyk dla pojedynczych utworów. Kolejnym podkategorią poświęcę więcej czasu.
DSP Manager
W tym miejscu możemy nałożyć na odtwarzane pliki różne efekty, od korektorów, podbijania lub ograniczenia głośności, płynne przejścia (Crossfade), zmianę szybkości oraz dowolne wtyczki audio unit zainstalowane na komputerze.
Aby dodać efekt, wybieramy go z tabeli Available DSPs, aby przenieść go do listy aktywnych. Wchodząc w interakcje z efektem na liście aktywnych, znajdziemy dwa przyciski — niezaetykietowany przycisk otwiera okno konfiguracji danego efektu, a przycisk X go usuwa. Funkcję dopełnia możliwość zapisania łańcucha ulubionych efektów do Presetu, który potem możemy wywołać z Menu, przypisać do skrótu klawiszowego lub ustawić dla określonej karty dźwiękowej.
Output
Tutaj możemy wybrać, na jakim urządzeniu Foobar ma odtwarzać dźwięk oraz włączyć płynne przejścia, kiedy zatrzymujemy/wznawiamy odtwarzanie, przewijamy lub zmieniamy utwór. Dla każdego z tych zdarzeń możemy zdefiniować własną długość przejścia.
Devices
W tej sekcji możemy ukryć urządzenia, których nie chcemy widzieć na liście kart dźwiękowych, lub przypisać do nich presety efektów. Polecam tutaj odznaczyć wszystkie urządzenia z dopiskiem Exclusive, ponieważ wybranie ich spowoduje, że Foobar przejmie je na wyłączność a co za tym idzie inne programy, w tym VoiceOver, nie będą mogły przez nie mówić.
System integration (integracja z systemem)
Czyli jak ma się zachować program, kiedy otworzymy plik z poziomu Findera. Do jakiej playlisty mają trafić, czy mają być od razu odtworzone, czy dodane do kolejki, oraz jakie typy plików mają być akceptowane.
Pozostałe kategorie
Pozostałe kategorie zawierają bardziej zaawansowane opcje. W kategorii tools możemy skonfigurować działanie modułu dodającego informacje o głośności plików (replay gain). Natomiast w kategorii Advanced, jak łatwo się domyślić, znajdują się zaawansowane ustawienia dotyczące różnych aspektów działania programu, których prawdopodobnie nie będziemy potrzebować, chyba że napotkamy konkretny problem (jest ich ponad 130). Jest to w pewnym sensie odpowiednik flag w Chromie czy strony about:config w Firefoxie.
Podsumowanie
Chociaż Foobarowi na Maca nadal brakuje kilku przydatnych funkcji z Windowsowej wersji, to ostatnie aktualizacje znacznie zbliżyły oba programy do siebie. Zwłaszcza po dodaniu skrótów klawiszowych Foobar na Maca stał się programem, który mogę gorąco polecić. Kiedy go skonfigurujemy, jest bardzo szybki i prosty w obsłudze. Radzi sobie równie dobrze z materiałami na naszym dysku, jak i z radiem internetowym. Bibliotekę możemy przystosować do swoich potrzeb, a możliwość nałożenia różnych efektów na odtwarzane pliki przydaje się w wielu sytuacjach.
Piotr Machacz
